Als je 4 jaar wordt en dit niet alleen feestelijk voelt...

Ik kreeg een bezorgde mama in mijn praktijk.

Haar zoontje was 4, maar eigenlijk sinds hij op school zat helemaal niet zo happy. Ze begreep het niet, want hij had er zóveel zin in. Hij riep al een half jaar dat hij naar de grote school wilde en toen het eenmaal zover was, viel het tegen. Voor haar zoon, maar ook voor haar.

Zijn gedrag veranderde. Van de vrolijke jongen, veranderde hij in een gefrustreerde kleuter. Maar ondanks dit, was dit niet haar hulpvraag. Het "probleem" was dat hij niet op de wc durfde. Dat was al een tijdje zo, maar natuurlijk onder een vergrootglas gekomen nadat hij op school begonnen was.

De juffen begonnen er steeds over, ouders op het schoolplein hadden een mening of goedbedoelde adviezen, de moed zakte haar in de schoenen. En eerlijk, op school waren ze echt begripvol en er werden oplossingen bedacht voor het verschonen, maar moeder wilde geen uitzondering zijn. Waarom was dit nou zo'n probleem? Wat ze ook probeerde, haar zoon vertikte het om op de wc te gaan. Angst, boosheid, verdriet, alle emoties kwamen voorbij en inmiddels zat ze met haar handen in het haar.

Ze klopte bij mij aan, nadat ze iets had gelezen over NEI therapie. "Zou dit kunnen helpen? Ik heb het gevoel dat het dieper zit" was een van de zinnen in haar bericht, een schreeuw om hulp.

En ja, ik kon haar helpen. Want NEI kijkt juist dieper, vanuit het onderbewustzijn. Dáár vind je de antwoorden die je met je hoofd niet kunt bedenken. En haar gevoel dat het dieper zat, dat gevoel klopte:

In de NEI sessie kwam naar voren dat haar zoontje een alleengeboren tweeling was. Hij was in de buik gestart met een broertje en in week 8 van de zwangerschap was hij zijn broertje verloren. Dit had zijn sporen nagelaten. Zo'n vroeg verlies in de baarmoeder doet iets met je. En hoewel je je dit niet (meer) kunt herinneren, je lichaam herinnert zich dit verlies nog wel. Het zit opgeslagen in je lichaamsgeheugen.

In de baarmoeder, tijdens dat heftige verlies, had haar zoontje veel emoties van schuld gevoeld: was het zijn schuld? had hij iets kunnen doen om het te voorkomen? Hij kon het niet loslaten en had daar, op dat moment in die baarmoeder al 'besloten' dat hij voortaan de controle moest houden, iets wat hij tijdens die heftige gebeurtenis niet kon.

Controle, die hij nu koste wat kost wilde behouden, herkende moeder wel. Hij wilde álles zelf doen en moeder, maar ook de juf, mocht hem nergens bij helpen. Heel fijn die zelfstandigheid, maar als de controle je in de weg gaat zitten, wordt het een ander verhaal.

Die controle is ook precies de struggle met zindelijkheid. Jíj hebt de controle. Het plassen kan niemand voor jou doen, dus 'controle' was het thema wat hem in de weg zat.

Het thema bleek nog groter: Ook tijdens zijn geboorte had hij geen controle gehad, geen keuze gehad. Zijn geboorte was ingeleid en uiteindelijk was moeder in een weeën-storm terecht gekomen. Hij was compleet overweldigd en uiteindelijk met de vacuümpomp geboren. Hoezo geen controle?

Hij had geen keuze op welk moment hij er klaar voor was om geboren te worden, hij had geen tijd om tussen de weeën door even op adem te komen en hij had totaal geen controle omdat er een zuignap op zijn hoofd gezet werd en er letterlijk uit werd getrokken.

Dat is nogal wat.

Tijdens de sessie voelde ik vooral compassie met hem. "Jeetje, wat heb jij in jouw jonge leventje al veel meegemaakt. Ik vind het niet gek dat jij nu alle controle wil houden. Want de controle loslaten is súper onveilig voor jou en dit voel jij in heel jouw lichaam (boosheid, angst, verdriet)"

In de NEI sessie kon ik al deze emoties loskoppelen. Voor moeder was vooral het begrip over wat er gebeurt is heel helpend. Ik nam haar na de sessie mee in hetgeen ik uitgetest had, legde het uit en luisterde naar haar verhaal over de bevalling. Deze uitleg zorgde voor meer bewustwording en begrip en hierdoor ging ze anders naar haar zoon kijken.

Ik gaf haar als tip dat ze zijn tempo mocht volgen. Steun hem, want die steun heeft hij nodig, maar geef hem wel het idee dat hij de controle heeft. Want controle zorgt voor veiligheid in zijn systeem en veiligheid is ontspanning. En dát is wat nodig is om zindelijk te worden.

Lang verhaal kort: de 'druk' van de basisschool, het zindelijk moeten zijn,

had zijn systeem aangezet.

De druk die hij ook tijdens zijn geboorte had gevoeld door de inleiding, de weeën-storm én de vacuümpomp was een enorme trigger voor hem. Zijn systeem belandde in onveiligheid en behoefte aan controle.

Na 2 sessies is er al een enorme verbetering. Hij is relaxter, wil minder zelf doen en durft zelfs al op de wc te zitten. Over het algemeen lijkt hij rustiger. De druk is er af.

En dát is wat NEI therapie doet: de vastgezette emoties opsporen, alsnog verwerken, zodat het systeem weer tot rust komt.

En dat, dat gun ik iedereen!

Herken je iets in dit verhaal? Of merk je dat het vragen op roept? Stuur me gerust een berichtje, vragen staat vrij :)